Angst

Waar ben ik bang voor?
Ik ben bang om de liefde te verliezen. De bezieling niet meer te kunnen voelen. Dat alles wat me dierbaar is voorbij gaat. Wat natuurlijk ook zo is. Want everything is constantly changing. Dat ik alleen zal zijn. Helemaal moederziel alleen. Nu en in the end. Me niet meer kan verbinden of geraakt kan worden. Dat ik de zin van het leven onder mijn voeten vandaan voel glippen. De dagen niet meer kan doorkomen. Het lef ver te zoeken is. En de moed om participerend te leven.

Maar achter de angst daar ligt de vrijheid. Wat wil die angst mij leren?
Zou dat zijn dat alles altijd verandert? Dat ik mij daarom nergens aan vast kan houden, omdat verandering de constante is? Me leren los te laten wat me vast houdt. Wat ik vast houd. Me uitnodigen om minder stijf te zijn. Weer mee te doen aan het leven.

Hoe kan ik mijn angst verliezen? Hoe kan ik er vriendjes mee worden? Er tegen vechten maakt het groter. Wat heb ik te verliezen?
De liefde. De verbinding. 'Het perfecte plaatje'. De flow.
Maar heb ik die nu? Nu ik de angst zo tastbaar voel? Het is toch juist precies waar ik nu géén contact mee kan maken?

Ik wil geen angst meer in mijn hart. De angst om het verkeerd te doen. De 'foute' keus te maken. Want bestaat dat eigenlijk wel. Het leven is het leven toch? Het loopt zoals het loopt? En maak ik een fout dan leer ik er van en dan ben ik toch eigenlijk een ervaring rijker? 'If you loose don't loose the lesson'.

Ik wil niet het gevoel hebben dat ik alleen maar op de oppervlakte mee doe, omdat ik de diepte niet in durf te gaan. Ik wil me vrij voelen. Unattached. Zonder verwachtingen. Rustig, kalm en zeker. Vrolijk en blij. Gerustgesteld. Met diepe teugen adem. Zoals ik me voel na de yoga. Na een meditatieve trance. In contact met mijn kern. Met de zin van het leven en zin in het leven. Elke dag weer met verwondering. Ik wil liefde voelen. Niet bang zijn om het kwijt te raken. Want alles is liefde. En ik ben iedereen. Dus liefde is. Hoeft niet verdiend te worden. Hoeft niet gezocht te worden. In de essentie 'is' liefde. Liefde is er al. Liefde is. Ik wil me sterk voelen, vol vertrouwen. Dat het leven brengt wat het brengt en dat dat goed is. Wat het ook is. Ik wil de strijd staken. Niet meer op mijn hoede zijn. Voorzichtig zijn. Ik wil de ondeugende dingen meemaken, de stoute schoenen aantrekken.
Als ik dat durf of doe, dan voel ik me opgelucht. Rustgevend. Vol liefde. Met alle tijd van de wereld. Omdat alles zijn eigen tijd heeft. Voldoening.

Ik herinner me ineens de twee woorden die ik ooit in een meditatie als sleutel aangereikt heb gekregen: 'de bron', mijn kern en 'acceptatie'. Als ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben, met al mijn mooie en minder mooie kanten en daar de schoonheid van in kan zien. De ruimte voor kan maken en inneem. Als ik contact maak met mijn bron. Mijn innerlijke kind. Mijn ziel. Dan is alles weer in balans. Er is niets te verliezen als dit contact er maar is.

BRON.

ACCEPTATIE.

Ik heb niet eens gezien dat al die oude patronen er weer in zijn geslopen. Dat ik riep 'ik ben zo vrij!' maar dat het woorden waren. Wens niet werkelijkheid. Want de theorieën ken ik wel. Maar dat is wat anders dan de praktijk. Ik kan mezelfs soms zo voor de gek houden. Mezelf overtuigen dat het 'echt zo is', terwijl het helemaal niet zo is. Dat ik dat 'echt graag wil', terwijl het helemaal niet is wat ík wil, maar wat de massa wil. Het is makkelijk versus 'ga er maar aan staan'.
Het is tijd om weer moed te verzamelen.