Grace

Schilderij van Diana Schraven.

Een buiging naar het leven vind ik dit plaatje. Alsof ze weet hoe het leven kan zijn, haar verschillende kanten kent, en toch doorgaat, met eerbied. Buigend voor het leven. Dankbaar voor wat is geweest, is en komen gaat. Wat er ook voorbij komt.
Grace...
En na vandaag, na een blussend gesprek in een prachtige tuin, voel ik nog meer die grace. Het leven is graceful. Sierlijk en met eerbied. Nederig met opgeheven hoofd.
Ik voelde me weer diepgeraakt. Waar was de zin van het leven heengegaan?
Vandaag voelde ik weer heel even de sprankeling die het leven heeft te bieden.
Als je met de stroom meegaat.
Het lukt niet als je tegen de stroom inzwemt. Je leugens als reddingsboeien in het water hebt uitgegooid en meesleurt. Dat zijn de oude patronen, die zo hevig protesteren als je ze los wilt laten. 'Neem mij mee! Je hebt mij nodig! Zonder mij red je het niet in deze wereld!'. Ik was er weer in gaan geloven. Was me onbewust weer 'netjes' maar niet authentiek gaan gedragen. Mee met de onuitgesproken regels.
Dát is het gevoel van afgescheiden zijn. Me beklemd voelen, opgesloten. Dat beneemt mijn adem en bewegingsruimte.
Het is tijd om weer te spelen. Te dansen met het leven.
Vandaag voel ik nog meer dan gisteren, de grace...