Er zijn net zoveel coaches als coachees. Zijn er dan net zoveel mensen die hulp zoeken bij hun vraagstukken als mensen die willen helpen? Of zijn er net zoveel mensen die delen van hun ontdekkingstocht willen delen met de zoekende reizigers? Is het erg dat er zoveel coaches zijn? Het is wel een trend aan het worden en iedereen kan zich voor coach uitgeven, maar is het erg?
In mijn opleiding leerde ik dat degene,die exceleert in zijn visie en daar uitstekend onderwijs in heeft gevolgd, niet persé beter hoeft de zijn dan de buurvrouw met haar luisterend oor. Sterker nog, zijn visie zou hem ervan kunnen weerhouden om écht in contact te treden. Want de helende factor zit hem in de verbinding, het luisterende oor, de veilige ruimte en niet in de expertise. De cliënt bepaalt wat hij nodig heeft, het is niet de visie die voor iedereen geldt.
Van alle kennis die ik van de week heb weggegooid, ik kan er nog kwaad om worden dat die mooie aantekeningen, in prachtige letters, in schriftjes zonder vouwen, géén waarde voor me hebben, dacht ik 'hiervan was niets écht bestemd voor mij'. En nu praat ik met mensen die meer over het leven willen weten, zich willen laten raken, inspireren. En uiteindelijk denk ik dan 'wat prachtig', want al die coaches en coachees gaan in gesprek en dan gaat het rad draaien. Gaan mensen nadenken. En daarmee veranderen we ook de wereld. Halen we de angel uit de pijnen. Zijn we meer verbonden. Meer in liefde samen. Voelen we meer vrijheid en ruimte. Dat is toch prachtig! Hoe meer coaches en coachees des te beter wat mij betreft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten